In de rubriek Zeeland in beeld lichten we wekelijks tot de verbeelding sprekende, actuele of ronduit spectaculaire beelden uit de Beeldbank van het Zeeuws Archief uit. Deze week: lieflijk weeltje was vroeger een ruige zeearm.
‘De Zwaakse Weel’ is de zakelijke beschrijving van deze foto in de Beeldbank van het Zeeuws Archief.
Deze foto uit 1972 laat de Zwaakse Weel zien. Er is sindsdien niet zo heel veel veranderd.
Maar ooit zag het er hier heel anders uit. De Zwaakse Weel is het restant van een zeearm die dikker was dan de Westerschelde.
Ruilverkavelingen, egaliseringen, herinrichtingen en moderne ontwatering ten spijt, is hier een beetje middeleeuwen in het landschap bewaard gebleven.
Het landschap is niet geheel ‘onttoverd’ door de zakelijke efficiëntie die de meeste Nederlandse polderlandschappen kenmerkt.
Volgens een bepaalde lokale overlevering gaat het hier zelfs om ‘een heilig water’. Overigens is er ook een oude bewering opgetekend dat er een kwade geest in het water zou huizen.
Scheepswrak
Maar de meest concrete legende gaat verder. Op de bodem van deze plas zou, overladen door slib, een schip liggen: vergaan met man en muis, toen deze kleine weel nog een woest voorportaal van de open zee was.
En een half verdronken scheepslegende is nergens zonder glimpen van een stevige berg goud, die met het schip nog steeds in de diepten verborgen zou liggen.
Van tijd tot tijd duiken schatzoekers af naar de diepte. Ook in deze eeuw nog is serieus onderzoek gedaan naar het bestaan van schip en schat. Maar er is tot nu toe niets aan het licht gebracht.
De Zwaakse Weel is in ieder geval een bewijs dat zelfs de mooiste landschappen in Zeeland meestal de littekens van de zee dragen.
Hoe ga je om met watersnood?
In alle eeuwen hebben Zeeuwen zich moeten verhouden tot het overstromen van hun land. Hoe gingen ze daarmee om en herbouwden ze Zeeland? Je ontdekt het 1 november a.s. op de Open Dag van het Zeeuws Archief!
/30184/