Oorlogen in Zeeland
In de loop der eeuwen hebben veel oorlogen de provincie Zeeland getroffen. In 2010 is het zeventig jaar geleden dat de laatste oorlog uitbrak en dat is dan ook uitgebreid herdacht.
De oudste oorlog op de Zeeuwse eilanden waar we goed over geïnformeerd zijn is die tussen de graaf van Holland en de graaf van Vlaanderen in het begin van de 14de eeuw. De slag bij Zierikzee in 1304 is het bekendste onderdeel van deze oorlog. In 1323 legden de twee graven hun ruzie bij. Walcheren en de Bevelanden vallen vanaf dat moment onder de Hollandse invloedssfeer.
De Spaanse opstand, vroeger ook wel de 80-jarige oorlog genoemd, heeft ook zijn sporen nagelaten in Zeeland. De beroemde wandtapijten in de collectie van het Zeeuws Museum laten een aantal zeeslagen in deze oorlog zien.
Oorlogen die vooral op zee gevoerd werden waren er tussen 1652 en 1673 met Engeland als vijand. Toch zien we hier ook veel van terug in de provincie, want in deze oorlogen speelde Michiel de Ruyter een belangrijke rol, net zoals de Vlissingse gebroeders Evertsen.
Tussen 1795 en 1814 werd hier strijd geleverd met de Fransen. Het Franse leger viel in 1795 Zeeuws-Vlaanderen binnen en in 1807 werd ook de stad Vlissingen onderdeel van Frankrijk. De rest van Nederland volgde in 1811, hoewel het al eerder onder Fransgezind bestuur stond. In 1809 bemoeiden de Engelsen zich ook nog eens met deze oorlog, onder andere door Vlissingen aan te vallen met een bombardement. Hierbij werd de stad zwaar beschadigd.
In de Eerste Wereldoorlog bleef Nederland neutraal. Omdat Zeeland een grensprovincie is merkte de bevolking toch wel veel van de oorlog. Ten eerste door de Belgische vluchtelingen die in grote getale naar Nederland kwamen, maar ook doordat piloten van gevechtsvliegtuigen (een nieuwigheid in deze oorlog) zich nog wel eens vergisten in de afstanden en bommen dropten boven onder andere Zierikzee en Goes.
De Tweede Wereldoorlog werd wel op Zeeuws grondgebied uitgevochten. Zeeland vocht als enige provincie door na 15 mei 1940, omdat er buitenlandse troepen gelegerd waren. Het resultaat was de beschieting van 17 mei 1940 op Middelburg, waarbij een groot deel van de binnenstad afbrandde. Een lange Duitse bezetting volgde.
Ook de bevrijding richtte de nodige schade aan. De Westerschelde (de zeeweg naar Antwerpen) werd heftig bevochten. Op 11 september bombardeerden de Britten Breskens met 190 doden als gevolg. De bedoeling was de Duitse soldaten te stoppen die vanuit België op de vlucht waren. West-Zeeuws-Vlaanderen werd sowieso zwaar verdedigd door de Duitsers. Sluis en Oostburg werden in de gevechten vrijwel verwoest.
Walcheren was inmiddels door de Geallieerden onder water gezet door bommen op de dijken te droppen op 3 oktober 1944 en enkele dagen daarna. Ook hierbij vielen veel doden. Intussen trokken geallieerde soldaten ook via de Kreekrakdam Zuid-Beveland binnen. Op 6 november pas gaven de Duitsers zich over in Middelburg.
Schouwen-Duiveland was als enig eiland van Zeeland nog bezet en bleef dat tot de algehele bevrijding van Nederland op 10 mei 1945. Ook dit eiland werd op het laatste moment nog onder water gezet, maar dit keer door de Duitsers. Hierbij werden overigens geen dijken vernield, men liet het land onderlopen door de sluizen open te zetten.
